EIKELS: DE STAF VAN HET LEVEN

Voor ontelbare generaties Amerikaanse Indianen waren eikels de staf van het leven. Sommige families verzamelden tot 500 pond eikels elke september tot november als ze rijp waren. Tegenwoordig beschouwen de meeste mensen eikels alleen als voedsel voor eekhoorns, en gaan er elke herfst letterlijk tonnen van dit goede voedsel verloren in het bos en op de straten van de stad. Wat een schande. Laten we leren hoe we dit voedsel van onze voorouders kunnen herontdekken.
Er zijn meer dan 200 soorten eiken, waaronder bladverliezende en groenblijvende bomen en struiken. Alle eiken
zijn gemakkelijk te herkennen aan hun fruit, de eikels, die noten zijn in geschubde kapjes.

Alle eikels, ongeacht de soort, kunnen worden geconsumeerd als ze eenmaal zijn verwerkt. Eikels worden niet rauw gegeten omdat de aanwezigheid van looizuur ze zo bitter maakt; daarom zijn er een aantal methoden bedacht om de eikels van hun looizuur te ontdoen. Een van de Indiaanse gebruiken was om de eikels in een moeras te begraven en het volgende jaar terug te keren. Hierdoor werd de tannine verwijderd en werden de eikels zwart. Er zijn echter snellere methoden om vanavond nog eten op tafel te zetten.

Soms werden gedopte eikels in een stoffen bakje (zoals een juten zak) gewikkeld en 's nachts in een rivier ondergedompeld. Het stromende water loog dan 's morgens het in water oplosbare looizuur uit de eikels.

Sommige Indianen pelden de rauwe eikels en vermaalden ze tot meel. Dit meel werd dan in een ondiepe put in de schaduw van een rivier gelegd. Het grootste deel van de dag werd er warm en koud water over gegoten om de tannine in het zand uit te spoelen. De eikelmassa werd dan voorzichtig uit het zand geschept en gedroogd of als zodanig gegeten.

Het eindproduct werd dan tot moes gekookt, en werd gewoonlijk koud gegeten. Het eikelmeel werd gewoonlijk gebakken tot brood in ruwe ovens of gebruikt als basis voor soep. Maïsmeel werd vaak door het eikelmeel gemengd.

Maar, tenzij je gaat kamperen, of een sterk verlangen hebt om de oude gebruiken te beoefenen, verwerken de meeste mensen tegenwoordig hun eikels in hun keuken.

Koken is de snelste manier om eikels eetbaar te maken. De gedopte eikels worden gekookt, waarbij het water steeds wordt ververst als ze bruin worden. Je weet dat ze klaar zijn als je ze proeft en de bitterheid verdwenen is. Helaas gaat door het koken olie en smaak verloren.

Een andere uitloogmethode is het bijna aan de kook brengen van het water in een pot met gepelde eikels. Het water wordt echter niet echt gekookt. Daarna zet je het water uit en laat je de eikels 24 uur zitten. Dan giet u het water af, voegt vers water toe, brengt het bijna aan de kook, maar sluit het water weer af en laat de eikels 24 uur zitten. U herhaalt dit proces voor een derde dag, en tegen die tijd zijn de eikels meestal vrij van looizuur. Deze "koude" uitloging resulteert in een smaakvollere, voedzamere eikel die zachter is en gemakkelijker kan worden gemalen.

Na het uitlogen moeten de eikels grondig worden gedroogd om ze lang te kunnen bewaren. De gedroogde eikels kunnen vervolgens worden gemalen met een handmolen, een steenmolen of een zware mixer. Het resulterende meel kan worden gebruikt in brood, muffins, pannenkoeken, grutten, soep, enz., alleen of gemengd met tarwe- of maïsmeel.

CHRISTOPHER'S EIKEL BROOD

Een favoriet eikelbrood recept is als volgt:

1 kop eikelmeel
¾ kopje volkoren tarwemeel
¼ kopje johannesbrood meel
3 theelepels bakpoeder
1 theelepel zeezout
3 eetlepels honing
1 ei
1 kopje rauwe melk
3 eetlepels olie

Meng goed en bak in een ingevette pan gedurende ongeveer 45 minuten (of langer) op 250 °F.

PANANEKEKKEN - Ik gebruik het bovenstaande recept om pannenkoeken te maken door gewoon meer melk of water toe te voegen tot de consistentie juist is voor pannenkoekenbeslag.

SOUP OF MUSH - Indianen uit Zuid-Californië gebruikten de uitgeloogde en gemalen eikels gewoonlijk als basis voor soep of moes. Om als soepbasis te gebruiken, meng je ongeveer 2 koppen van het meel met 8 koppen water. Voeg in blokjes gesneden uien, aardappelen, wortels, wilde groenten, en kruiden naar eigen smaak toe. Als ontbijtpap: voeg melk en/of water toe aan het eikelmeel tot de gewenste dikte. Serveer met wat u ook aan havermout zou toevoegen, zoals rozijnen, gesneden fruit, honing, boter en room.

Analyse van het eikelmeel heeft uitgewezen dat het voor 65% uit koolhydraten, voor 18% uit vet en voor 6% uit eiwit bestaat.

In het wild worden eikels gegeten door wilde eenden, pijlstaarten en andere watervogels; herten, elanden, pekari's, en bergschapen. Kwartels eten kleine eikels, en eekhoorns en eekhoorns slaan ze traditioneel op voor de winter.

Zelfs in zijn doodsstrijd is de eik nuttig omdat hij een gastheer wordt voor een groot aantal andere levensvormen. Galwespen leggen hun eitjes in de kleinere eikentakken, en wanneer de onvolwassen wespen zich ontwikkelen, lijkt dat deel van de tak kleine groene appeltjes te "spruiten" die langzaam uitgroeien tot bruine bolletjes. Deze bolletjes zijn als miniatuurflatwoningen voor de nieuwe wespen.

Eikenrotschimmel (Armillaria mellea), een van de eetbare schimmels, verschijnt aan de voet van de dode en stervende eikenbomen. De dikke eikenbladmulch onder de boom biedt ideale groeiomstandigheden voor het gepelde geslacht van de Boletus paddestoelen, waarvan er vele eetbaar zijn. Talloze eetbare termietenlarven gedijen op dode en afgevallen takken. De uitgeholde stam wordt een thuis voor bijen, vogels, slangen en ratten. Wat voor het ongetrainde oog dood en verval lijkt, maakt in werkelijkheid dus deel uit van de symbiotische interrelatie tussen plant en dier.

ZIJN EIKELS GIFTIG?

Vee dat grote hoeveelheden van de jonge bladeren en knoppen heeft gegeten, is ziek geworden en in sommige gevallen binnen een paar dagen gestorven. Het eten van grote hoeveelheden rauwe eikels kan leiden tot vergiftiging door het looizuur. Mensen eten nooit giftige hoeveelheden rauwe eikels vanwege de extreme bitterheid. Degenen die volhielden met het eten van rauwe eikels werden bijna altijd op het randje van de dood gestopt door frequent urineren en constipatie, buikpijn, en extreme dorst. Voor iemand met een normaal smaakgevoel is het echter vrijwel onmogelijk om grote hoeveelheden rauwe eikels te eten, tenzij hij daartoe gedwongen wordt of dit moet om verhongering te voorkomen.

Kingsbury, auteur van Poisonous Plants in the U.S. and Canada, heeft rauwe eikels op zijn lijst van giftige planten gezet. Hij verklaarde dat bij het eten van grote hoeveelheden over een lange periode, bloederige ontlasting en andere symptomen het gevolg zouden zijn. In een interview met Euell Gibbons (auteur van verschillende boeken over natuurlijke voeding) in de Mother Earth News, reageerde Gibbons op Kingsbury's verwijzing naar eikels als volgt:

"Nou, ik zou hem daar niet over tegenspreken. Als je rauwe eikels in grote hoeveelheden zou eten ~ misschien een bushel elke dag gedurende 10 jaar -- zou je waarschijnlijk zoiets krijgen. Maar Kingsbury eindigde met iets te zeggen als, "Het effect van zelfs de kleinste hoeveelheid, eenmalig, op een heel jong kind, is gewoon niet bekend." Zie je wat hij gedaan heeft? Hij heeft iedere moeder in het land flink laten schrikken. Ik kan precies hetzelfde op een andere manier zeggen: "Er is geen bewijs dat een kleine hoeveelheid eikels, eenmalig ingenomen, ooit enig effect heeft gehad op een kind." Dat is alles wat hij echt zei, maar hij zei het op zo'n manier dat elke vrouw haar baby vastpakt en wegrent telkens als ze een eik ziet. Ik ken 80-jarige Indianen in het westen die hun hele leven eikels hebben gegeten, elk jaar. Hele culturen waren ervan afhankelijk."

Populaire posts van deze blog

How To Dehydrate Cranberries

Food Storage Shelf Life For PreMix Of Cakes And Breads

Preserving Cheese by Waxing